c@skr@ker

Typen op 10km hoogte, dat is een aparte ervaring. Hoewel, zoveel verschil merk ik nou ook weer niet. Het zit hem niet zozeer in de hoogte, als wel in de beenruimte. Mensen van mijn lengte worden aan boord van een vliegtuig ernstig gediscrimineerd. Naast mij zit Floris en die kan zo een dansje doen op zijn plek, maar hij zal er geen gebruik van maken. Floris is niet van het dansen, dat is allemaal meidengedoe. Maar zijn benen strekken is geen enkel probleem, er kunnen wel 3 mennekes van 8 jaar op die plek.
Ondertussen zit ik hier opgevouwen met mijn iPad op schoot te typen. En dan heb ik nog mazzel dat de stoel naast mij leeg is gebleven, dat geeft tenminste wat lucht in de breedte.
Voor de jongens is het spannend, zo’n eerste keer vliegen. Floris was wel een beetje zenuwachtig, maar dat is niet gek na zo’n lange aanloop. Een half jaar geleden wilde hij nog helemaal niet mee, en het heeft heel wat uitleg en geduld gekost om hem te overtuigen. Ik begrijp heel goed wat hij voelt, want voor mijj is het ook nog steeds spannend. Als voormalig vliegenier weet ik te goed wat er allemaal mis kan gaan. En het is mijn diepe overtuiging dat een mens niet in de lucht hoort te vertoeven. Mijn eigen vluchtervaring is dan ook beperkt. De meeste vlieguren maakte ik op een hoogte van 5,5 meter, op zolder achter mijn computer. Avond na avond zat ik achter de stuurknuppel, met voor me een tweetal schermen en een bedieningspaneel. Zelf in elkaar geknutseld, op dat stuur na. Gashendels, flaps, trim, en zelfs in voetpedalen was voorzien. In een 737 zoals de onze heb ik ook wel eens gevlogen, maar mijn voorkeur ging toch uit naar ouder materiaal. Zo’n hypermoderne airliner heeft gewoon teveel computergestuurde foefjes om nog over echt vakmanschap te kunnen spreken. Die dingen vliegen zichzelf, op een stukje start en landing na. Maar ook dat kunnen ze al beter dan een menselijke piloot.
Nee, dan de DC-3! Die heerlijke ouwe rammelbak, waarvan je in Flight Simulator alle bijgeluiden zo mooi kon meebeleven. Met een authentiek instrumentenpaneel erbij, en zelfs een instrument met een barst erin. Dat is het echte vliegen, en ik heb er zelfs een keer mee rond de wereld gevlogen. Elke avond een etappe van maximaal 2 uur, en van tevoren een vluchtplan opstellen. Het echte werk dus, vliegen op de instrumenten waar dat kan. Het meest spannend was het nog om sommige etappes op zicht te vliegen. Zoek boven de Alpen maar eens naar het vliegveld Innsbruck, dat valt nog niet mee. Helaas had ik niet het geduld om mijn wereldreis te voltooien, want de oversteek naar Australië duurde me gewoon te lang. En je kon die sim wel sneller laten lopen, maar dat was in die kringen echt not done. Vliegen op de automatische piloot idem dito, dat doe je niet in een DC-3.

Het is altijd weer grappig om mensen over computervliegen te vertellen, want vrijwel iedereen beschouwt dat als een spelletje. Dat het dat niet is bewijst niet alleen de aanslag op de Twin Towers: De terroristen bleken zich via Flight Simulator het vliegen in een 747 eigen gemaakt te hebben.
Persoonlijk heb ik er ook veel aan gehad. In een proefles in een Cessna 172 heb ik met behulp van uren droogzwemmen op de PC de hele vlucht zelfstandig gevlogen. Van het starten van de motor tot het uitschakelen heeft de instructeur naast mij niets hoeven doen. Ik had het zweet in mijn handen, dat wel. Maar de kick van de beheersing van zo’n kist is onvergetelijk. Het bleek ook veel makkelijker dan thuis vliegen. Je voelt en ziet veel beter wat er gebeurt en wat je acties voor gevolg hebben.
Maar daar bleef het dus bij, in afwachting van een jackpot die maar niet wilde vallen.

En nu zitten we dus weer in zo’n zilveren vogel. Net voorbij Parijs en over een kwartiertje alweer bij Bordeaux. Het blijft iets wonderbaarlijks, je voortbewegen met een snelheid van 800 km/u. Volgens Floris is dat over 70 jaar niet meer nodig, we kunnen dan met behulp van teleporteren overal komen. Dat zou dan goed nieuws zijn voor mensen met vliegangst, en voor kleine én grote jongens die gewoon een beetje zenuwachtig zijn.

Er is niks te melden, behalve dat ik blij ben dat het bijna weekend is.  In België hebben we geen televisie (ik tel het mini-laptopje met DVB-T aansluiting voor Luik-Bastenaken-Luik even niet mee) en dus blijven we verschoond van alle opinie-programma’s die tot over de rand gevuld zijn met rampen. Of wat daarvoor door moet gaan, want het begrip “ramp” is aan een stevige devaluatie bezig. Die schietpartij in Alphen heeft voor minstens 8 avonden aan ramp-tv opgeleverd. Die van Baflo komt tot de helft. Niet slecht voor een incident met “maar” 2 doden.

Waarschijnlijk heeft de een of andere zendercoördinator het format van het voetbal naar de rampen gekopieerd: ellenlange nabeschouwingen, the-day-after gelul, en dan de eind-evaluatie ook nog even meepikken. Alleen het voorbeschouwen wil bij rampen nog niet lukken. Maar laat dat maar aan de media-maffia over, die jongens verzinnen ook daar wel een oplossing voor.

Maar goed, wij hebben dus even een lang weekend zonder ramp-tv. Heerlijk. En om alvast in de stemming te komen gooi ik er nog een foto van 2 weekenden geleden tegenaan. De surfers zijn inmiddels alweer volop actief, maar toen kwamen ze net uit hun winterslaap.

Er zijn alweer twee weken verstreken sinds mijn vorige blog. Twee weken zonder enige inspiratie op schrijf- of fotografiegebied, en als je het zo bekijkt moeten het wel erg lege weken geweest zijn. Niets is minder waar. Om te beginnen is ons kustseizoen weer van start gegaan, en dus zitten we nu al het derde weekend op rij in de zon. En door de week ben ik druk, met het verdienen van het dagelijks brood vooral. Ik werk voor een organisatie die voor het eerst in 14 jaar door elkaar geschud wordt, en dat is een fascinerend proces. Het mag ook geen reorganisatie heten, dat is blijkbaar te confronterend. Daarom heet het nu een transformatie. U raadt het al, het gaat hier om de overheid. Als relatieve nieuwkomer (ik werk er net een jaar) zijn verbazing en verwondering nog steeds mijn deel. Maar in tegenstelling tot mijn ervaringen bij eerdere werkgevers zijn de meeste mensen in mijn huidige werkkring vooral bezig met werken. En dus niet met anderen de loef afsteken en een wit voetje (bruin armpje?) halen bij de baas. Een verademing is dat.

En verder ben ik druk met het bouwen van een nieuwe website voor onze fotoclub. Een hele klus, vooral omdat ik niet voor de makkelijke weg gekozen heb. Hoewel het gekozen pakket erg veel kan en eindeloos uitbreidbaar is, is dat tevens de makke ervan. Er zijn zoveel mogelijkheden dat ik bij tijd en wijle door de bomen het bos niet meer zie. Inmiddels is die bouw uitgegroeid tot een complete studie, en soms zit ik avonden met mijn neus in de boeken. Dat is wel figuurlijk gesproken, want de moderne student gebruikt natuurlijk zijn iPad.

En daarop tik ik nu ook deze blog. Lekker in mijn luie stoel in het Belgische zonnetje op ons vertrouwde plekkie. Helaas vandaag zonder foto, want ik ben een cruciaal onderdeel van het iPad-bestaan vergeten en kan zodoende geen foto’s overzetten.

Drie weekenden zijn we hier dus alweer. En wat opvalt is dat niets opvallends is veranderd. Overal waar gebouwd werd lijkt de tijd te hebben stilgestaan, overal waar troep lag ligt die er nog steeds. Alleen het huis van onze dromen is verkocht, na ruim 1,5 jaar. Nou vinden we dat geen ramp, want met die dromen viel het wel mee. Gezien de staat waarin het verkeert zou het vrijwel zeker op nachtmerries uitdraaien. De grap is dat de nieuwe koper in weerwil van al het achterstallig onderhoud gewoon begonnen is met verhuizen. Elke week loop ik er langs en zie dan dat het interieur weer wat gegroeid is. En tussen alle huisraad zie ik niets dat duidt op de betere klusserij. Ook hier dus niets nieuws onder de zon.

Een ding is er wel veranderd hier, en dat doet me dagelijks pijn: Mijn favoriete croissanterie is gesloten. Geen beter begin van de dag dan een babbeltje bij “het vrouwke”, zoals mijn betere helft haar noemt. Ik moet nu in de rij aansluiten bij zo’n luxe bakkerszaak waar België mee bezaait lijkt te zijn. En met zoveel anonimiteit en drukte kun je nooit een goed gesprek beginnen, laat staan een croissantrelatie.

Maar verder is het telkens weer een verademing om hier te komen. En dat komt natuurlijk door de zeelucht, de zon, en het zalige ont-moeten. Maar de bevolking, en dan met name het taalgebruik, helpen ook flink mee. Ze hanteren hier namelijk geen stopwoordjes, tenminste niet jegens ons. Nou kan dat komen door de veelal kortere gesprekken die wij voeren, maar er is meer aan de hand. Want ook op de Vlaamse tv is het een en al welsprekendheid wat de klok slaat.

En dat is bij ons in Nederland wel anders. Tenenkrommend zit ik soms te kijken naar de manier waarop hele foute zegswijzen en verbasteringen door mensen met een bovengemiddelde intelligentie in hun zinnen worden opgenomen. Op nummer 1, en met stip, staat het vermaledijde “zeg maar”.
Er zijn lieden die erin slagen deze twee woordjes in elke zin minimaal 3 keer op de meest onzinnige posities in te voegen. Als laatste deel van een zin is het zelfs bijna dodelijk, zoals in “ik had vandaag even niet zo’n zin om naar mijn werk te gaan, zeg maar”. Fataal wordt het als iemand voor de onvermijdelijke ZM-afsluiter nog een pauze inlast. Buikpijn krijg ik daarvan.
En niet van het lachen. Als je er op gaat letten merk je dat vrijwel iedereen het gebruikt. Het is een epidemie, een onontkoombaar ZM-virus dat zich ergens in de hersenstam heeft genesteld en van daaruit zijn vergif over de wereld verspreidt. En sinds enkele weken merk ik dat ik er zelf ook al last van heb. En nou moet ik me dus ook nog aan mezelf gaan ergeren. Of ik doe er het zwijgen toe.

Ik zeg maar zo, ik zeg maar niks meer. Dat is nog eens een stopwoord.